ارسال شده در

کفش با پاشنه‌های طرح لوئیس

تاریخ آخرین به‌روزرسانی این مطلب:

هرچند که کفش زنانه با پاشنه طرح لوئیس هنوز تولید می‌شود و جزء مدل‌های پرطرفدار است، اما دیگر نمی‌توان آن را مدل لوئیس واقعی دانست. آنچه بعد از ۳۰۰ سال، هنوز مانند گذشته تولید می‌شود این است که پاشنه‌های معمولی صاف است و مستقیما به زیره متصل می‌شود اما در طرح لوئیس پاشنه در ناحیه کمر باریک‌تر است و در قسمتی که به زیره متصل می‌شود پهن‌تر است و مستقیما به چرم دور مچ پا متصل می‌شود.

اصالتا نام این نوع کفش از لوئیس، چهاردهمین پادشاه قرن هفدهم انگلستان گرفته شده است. قد وی فقط ۱۶۰ سانتیمتر بود؛ بنابراین کفش پاشنه بلند مخصوصی به پای می‌کرد تا قدش بلندتر شود. هیچکس غیر از او اجازه نداشت که کفشی با پاشنه بلندتر از او بپوشد. دیری نگذشت که خانم‌ها طرفدار این نوع کفش شدند، به خصوص معشوقه پادشاه، مادام پمپادور (Pompadour) خواهان پوشیدن این نوع کفش شد و برای اثبات این ادعا می‌توانیم به عکس‌های باقیمانده از آن بانو استناد کنیم. پوشیدن این مدل کفش، مشکلی را برای پادشاه به وجود نمی‌آورد اما برای مردان بلند قد، مشکل ایجاد می‌کرد. ناپلئون در اواخر قرن هفدهم در دوران برابری و مساوات، استفاده از این نوع کفش را ممنوع کرد، زیرا آن را نوعی افراطی‌گری می‌دانست. با این حال، ماری آنتونیته (Marie Antoinette)، ماهرانه پاشنه ۵ سانتیمتری را داخل کفش تعبیه می‌کرد.

پاشنه‌های طرح لوئیس

در اصل کلمه «لوئیس» به پاشــنه‌هایی با منحنی مقعر گفته می‌شود که در قسمت داخلی پایین پاشنه، به صورت مخروطی باریک می‌شود. همانگونه که در عکس ملاحظه می‌کنید، این پاشنه نه تنها بی‌نهایت ظریف و زیباست، بلکه نسبت به توانایی‌ها و محدودیت‌های انسانی، کاملا آرگونومیک است زیرا در بخش اتصال به زیره، کاملا پاشنه پا را پوشش می‌دهد؛ این ویژگی، کمک می‌کند تا تعادل بدن حفظ شود و وزن بدن را پخش می‌کند تا ستون فقرات و ران در یک راستا قرار گیرند.

علاوه بر این، یک پاشنه طرح لوئیس از استحکام خوبی برخوردار است و طوری طراحی شده است که حتی بعد از استفاده بلند مدت نیز، مانع تغییر شکل و آویزان شدن چرم پشت پاشنه پا می‌شود. سال‌ها قبل از اینکه استفاده از ماشین‌های پرس پاشنه به کفش مرسوم شود و قبل از اینکه از میخ برای محکم کردن پاشنه استفاده شود، پاشــنه‌های بلند با ترکیبی از سنجاق، کوک زدن و صمغ حیوانات بــه زیره متصل می‌شدند؛ بنابراین به خاطر استحکام بالا، طرح لوئیس بسیار مورد استفاده قرار می‌گرفت.

مکانیزاسیون پاشنه طرح لوئیس

برای تولید این کفش، بسیار زحمت کشیده می‌شد و این باعث می‌شد که از قیمت بالایی هم برخوردار باشد و در نتیجه فقط بانوان ثروتمند و زنانی از طبقه اجتماعی بالای جامعه، قادر به خرید این نوع کفش بودند. در این زمینه چیزی تغییر نکرد تا زمانیکه در اواخر قرن نوزدهم میلادی، کارخانه‌های تولید کفش مکانیزه شدند و در آن زمان بود که روش تولید کفش، ترکیبی از تولید پیچیده ماشینی و دستی، مورد استفاده قرار گرفت. به عنوان مثال، مواد قسمت میانه در پاشنه‌ها کاهش پیدا کرد تا حالت مقعر مانند جلویی پاشنه حفظ شود و سپس شکافی در آن ایجاد شد که پهلوهای پاشنه کفش، جلوتر قرار گیرد.

این‌طور گفته می‌شود که ترکیب بی‌نقص پاشنه کفش، چرم دور مچ پا و زبانه، احساس بسیار راحتی را برای پا فراهم می‌کند. چنانچه جزئیات کوچک و دوخت‌های رویه کفش به درستی انجام شود، بــه زیبایی کفش می‌افزاید و چنانچه نادرست انجام شود، کفش را فاقد زیبایی و احساس راحتی می‌کند. تمام خصوصیات عالی این کفش، منوط به محل قرار گرفتن پاشنه کفش و نحوه چسباندن زبانه به قسمت رویه کفش است. در گذشته، از ماشین گووه مانندی استفاده می‌کردند تا در قسمت میانه کفش، در فاصله بین پاشنه و جلوی کفش، زبانه کوچکی را بچسبانند تا شکافی در این قسمت پدیدار نشود. در طول دوره تولید سنتی کفش، هنگامی که زمان چسباندن زیره و پاشنه می‌رسید، کافی بود که فقط ۱۰ جفت آماده کنند تا پاشنه‌های بعدی آماده شوند. همان‌طور کــه می‌توان تصور کرد، مونتاژ کردن پاشنه با زبانه‌ای که در قسمت میانه کفش تعبیه می‌شد، دشوارترین مرحله بود و حضور افرادی کاملا ماهر و با تجربه نیاز بود تا کفش‌ها را بدوزند و پیرایش کنند.

پاشنه‌های طرح لوئیس

مرحله قبل از اتمام کفش

در طول یک دهه از سال ۱۹۶۰ میلادی، همه چیز در «مرحله قبل از اتمام تولید» تغییر کرد. این تغییرات امکا‌‌ن‌پذیر شد زیرا ماشین‌هایی وارد خط تولید شدند که قالب‌ریزی‌هایی محکم و دقیق برای زیره و پاشنه‌های متصل و یکپارچه می‌کردند و امکان طراحی زیره و پاشنه، قبل از تولید میسر شد تا به جای چسباندن دو سطح زیره و پاشنه به همدیگر، زیره‌هایی متصل به پاشنه تولید شود و در یک حرکت سریع، تعداد بی‌شماری از کارخانه‌ها کاملا تغییر کردند و صرفه‌جویی چشم‌گیری در هزینه‌ها صورت پذیرفت.

این مسئله، باعث تغییراتی در تولید کفش‌های طرح لوئیس شد. این امکان فراهم شد که با تزریق استایرن به داخل قالب زیره و پاشنه، کناره‌های زیره با بهترین کیفیت تولید می‌شود و درست در همان زمان، زبانه میانی کفش به زیره مونتاژ می‌گردد. مشکل قدیمی مونتاژ و پیرایش زیره، پاشنه، زبانه و قسمت مچ پا از بین رفت زیرا در «مرحله قبل از اتمام» زیره‌ها کاملا دقیق و پیرایش شده تولید می‌شوند و در نتیجه مواد و چرم کمتری برای مچ پا و زبانه نیاز است. در نهایت استفاده از صمغ درختان، مواد لاستیکی و مواد حلال به جای مواد گران‌قیمت قدیمی، باعث شد تا تمام بانوان بتوانند این نوع پای پوش را بخرند و بازار انبوه تولید این کفش نیز به وجود آمد.

هرچند مد، از آن زمان تا کنون تغییرات زیادی کرده است، هنوز هم این مدل کفش طرفداران زیادی دارد و هرچند که نسبت به گذشته، طرح پاشنه‌ها بسیار متفاوت و متنوع شده است، با در نظر گرفتن نحوه زیره، شــکل پوشش مچ پا، قسمت جلویی پاشنه و خطوط دوخت رویه کفش، طرح لوئیس، محدود به زمان نیست و یک طرح منحصر به فرد و ماندگار است. به همین دلیل، بیش از ۳۰۰ سال است که پاشنه لوئیس با ما هست و به نظر می‌رسد در آینده نیز سال‌های بی‌شماری با ما بماند.

منبع: مجله صنعت کفش – شماره ۲۵۸

لطفا به اشتراک بگذارید:
پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *